نقد فیلم

کارگردان: وودی آلن

نویسنده: وودی آلن

بازیگران: اوئن ویلسون، ریچل مک‌آدامز، کتی بتز و کارلا برونی

خلاصه داستان: یک خانواده برای تجارت به پاریس سفر می‌کنند. در میان آن‌ها زوج جوانی هستند که با نگرش‌های مختلفی از یک زندگی ایده‌آل مواجه می‌شوند.

درجه فیلم: PG-13

امتیاز در IMDB: 7.8

امتیاز در METACRITIC: 81

امتیاز در ROTTENTOMATOES: 93

بودجه: حدود 17 میلیون دلار

فروش در آمریکا: 56.556.231 دلار

فروش جهانی: حدود 148 میلیون و چهارصد هزار دلار

جوایز فیلم:

نامزد چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم،‌ بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی

برنده جایزه گلدن‌گلوب بهترین فیلمنامه

برنده جایزه بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی از انجمن فیلمنامه‌نویسان آمریکا

یادداشت نویندگان کافه سینما درباره فیلم:

آریا قریشی (**): برگ برنده آلن باتجربه در این فیلمش، یک عبارت است: «رئالیسم جادویی». آلن داستان عجیب و غریب نویسنده‌ای در دوران معاصر که سر ساعت 12 شب فرصت ملاقات با همینگوی و پیکاسو و دالی و بونوئل را پیدا می‌کند، آن‌قدر عادی و بدون تأکید به تصویر می‌کشد که تماشاگر مدام به این فکر می‌کند که احتمال وقوع چنین اتفاقی در دنیای خودمان، بر خلاف آن چه در نگاه اول به نظر می‌رسد، چقدر زیاد است! این اتفاق باعث می‌شود که نزدیک شدن به کاراکتر اصلی و تصوراتش برای تماشاگر کار بسیار ساده‌ای باشد. همچنین طبق آن‌چه همیشه از آلن انتظار داریم، نیمه‌شب در پاریس فیلمی است پر از ایده‌های درخشان که حضور هر کدام از آن‌ها در فیلمی می‌تواند لذت‌بخش باشد. وودی آلن همچنین آن‌قدر کارکشته و توانا است که بتواند داستانش را بدون سکته روایت کند. بنابراین نیمه‌شب در پاریس تقریباً در هیچ لحظه‌ای از ریتم نمی‌افتد و تماشاگر را خسته نمی‌کند (به جز رابطه شخصیت اصلی و همسرش که نقطه ضعف فیلم است).  اما آن‌چه فیلم جدید وودی آلن را علی‌رغم تمام این نکات مثبت، در آستانه رسیدن به یک اثر درجه یک متوقف می‌کند، این است که این تک‌ایده‌های درجه‌یک به یک کلیت درخشان ختم نمی‌شوند. خیلی از ایده‌های فیلم را می‌توان به راحتی کم و زیاد کرد، بدون این که تأثیری در کلیت اثر بگذارند، و این ضعفی است که حتی اعطای احتمالی اسکار فیلمنامه غیر اقتباسی هم نمی‌تواند آن را بپوشاند. ضمن این که آلن در ده – پانزده دقیقه پایانی فیلمش به نوعی همه داشته‌های دقایق قبل فیلمش را نابود می‌کند. به نظر می‌رسد دل خود آلن هم با دقایق پایانی فیلمش نیست! با این وجود همین که در این دوران فیلمنامه‌نویس و کارگردانی مثل آلن را داریم که در هشتمین دهه زندگی‌اش، هنوز می‌تواند با این قدرت تخیل کند و ایده بسازد، خوشحال‌کننده است.

آریان گل‌صورت (***): از معدود فیلم‌های امسال که برای مخاطبانش پیشنهاد دارد. پیشنهادی درباره نحوه نگاه کردن به زندگی و البته خویشتن. ویژگی‌ای که شاید در بین این همه فیلم خنثی برجسته به نظر بیاید، اما برای ما طرفداران استاد، تازگی ندارد. هرچند این تازگی نداشتن، دلیلی بر لذت نبردن و تاثیر نگرفتن از فیلم نیست.

رسول مختاری (***1/2): نیمه شب در پاریس از لحاظ بصری زیباست و داستانی فانتزی نشاط آوری دارد و همین برای خوب بودن یک فیلم کافی است و  بهترین فیلم وودی آلن در ده سال اخیر است.

محسن شرف‌الدین (***): عاشق نور و رنگ و احساس نيمه شب در پاريس هستم. آدم در حين ديدن اين فيلم استاد آلن، بوي خاک زمين باران خورده را حس مي کند. وودي آلن ادامه دارد.

تصاویری از فیلم:

{gallery}Gallery/mip{/gallery}

تصاویری از پشت صحنه و فرش قرمز:

{gallery}Gallery/mip1{/gallery}

منبع: کافه سینما

سی نت:   وودی آلن پس از تجربه دلپذیر ساخت فیلم در شهر بارسلونا،سنگ بنای تازه ترین فیلمش را در پاریس بنا می نهد. شهر نور و زندگی،شهر تفکر و زیبایی.وی با پیوند زدن خیال و واقعیت،نیمه شب های این شهر همیشه جذاب را با حضور هنرمندان و روشنفکران نامدار،روشن تر و رویایی تر از همیشه پیش روی مخاطب قرار می دهد تا در خلال آن، قصه عجیب شخصیت نخستش را روایت کند.

گیل (اوئن ویلسون) مردی است که برایش زیبایی های پاریس در بناهای تاریخی و اماکن معروف خلاصه نمی شود.او از دنیای ادبیات می آید و دیدار با بزرگان این عرصه بزرگترین رویای اوست که پاریس،شهر رویاها،این فرصت استثنایی را در اختیارش قرار می دهد.شخصیت گیل،آشناترین شخصیت فیلم های آلن است.

شخصیتی گریزان از اجتماع که در خود سیر کردن را به هر چیز دیگری ترجیح می دهد. اما وودی آلن در اینجا از سیر و سلوک درونی یک فرد فراتر می رود و آیینه تمام نمای سال هایی را پیش روی قرار می دهد که شاید زیستن در آن آرزوی خیلی ها باشد.

پاریس دهه 20 با نویسندگان و هنرمندان بزرگی چون ارنست همینگوی،اسکات فیتز جرالد،سالوادور دالی،لوییس بونوئل،پابلو پیکاسو و ...معنا و رنگ و بوی دیگری می گیرد.با این وجود حسن «نیمه شب در پاریس» در این است که از پاریس 1920 مدینه فاضله ای نمی سازد که به وسیله آن انسان های این دوره و زمانه را مغموم سازد. آلن با هوشمندی همه زمان ها و شاید بتوان گفت همه اماکن را مستعد بارور ساختن رویاهای دست نیافتنی آدم ها می داند.در دیدگاه کارگردان نیمه شب در پاریس،نوستالژی مفری دلپذیر است برای گذر لحظه ای آدم های همه اعصار از شرایط به ظاهر دشوار حال به روزهای به ظاهر خوشایند گذشته. انگار قرار نیست حسرت گذشته از دست رفته،لحظه ای آدمی را رها کند.

.......................
فرهاد خالدار

................................................

منبع: ویژه نامه نوروزی سی نت